Çaresizlik!..
Reklam
Reklam
Reklam
Reklam
Reklam
Tarıman CENİKOĞLU

Tarıman CENİKOĞLU

MİSAFİR KALEM

Çaresizlik!..

14 Ocak 2019 - 15:13

Aslen İlçemiz Kozağaç mahallesi sakinlerinden olup halen Atsız mahallesinde bir bahçe evinde geçici olarak yaşayan 87 yaşındaki H.G. adlı bir teyzemizin sağlık sorunlarını kamuoyuyla paylaşmak istiyorum.

            Bu teyzemiz yıllar önce eşini kaybetmiş, çocukları da bulunmamaktadır. Ölen eşinden kalan Bağkur emekli maaşıyla (1400 TL.) hayatını sürdürmeye çalışmaktadır. Üç yıl önce sağ kolundan kısmî felç geçirmiş olup aynı zamanda tansiyon hastasıdır ve kendi kendine günlük işlerini yapamamaktadır. Sağ gözü tamamen kapalı, sol gözü ise kısmen zayıf görmektedir. Baston yardımı ile zorla yürüyebilmektedir.

            Zaman zaman beynine pıhtı attığında bilincini kaybediyor, aklî dengesini yitiriyor; hastanede birkaç günlük tedavinin ardından taburcu edilmektedir.

            H.G.nin sağlıklı sorunları giderek ağırlaşmış; aslında görmediklerini görüyormuş gibi, duymadıklarını da duyuyormuş gibi davranmaya başlamış yani halüsinasyon görmektedir. Hekimlerimizin teşhislerine göre de alzaymır başlangıcı olduğu ifade edilmektedir. Geceleri yattığı odanın kapısı kilitlenmezse kalkıp sokağa çıkıp gitmektedir.

            H.G. kendi işlerini kendisi göremediği için Huzur Evleri kabul etmemektedir. Özel Rehabilitasyon ve Bakım Evlerinde kalabilmesi için de emekli aylığı yetmemektedir. Devlet Hastanesi Sağlık Kurulundan AĞIR ENGELLİ raporu alabilse, Özel Bakım Evleri bu hastayı kabul edip aradaki farkı devletimizden tahsil edeceklerdir. Bu hasta için hastane sağlık kuruluna üç defa başvurulmuş olmasına rağmen belirtilen rapor maalesef alınamamıştır.  En son verilen raporda, yüzde 87 engelli olduğu belirtilmiş ama bu belirtilen bakımevlerine yatmak için aranan kriterlere yetmemektedir.

            Bu hasta H.G. çetin geçen ağır kış günlerinde, şu anda 90 yaşında işitme sorunu olan bir yakınının yanında zorunlu misafir olarak yaşamaktadır.

            Şimdi ben çaresizlik içinde kıvranan, sesini duyuramayan böyle kimsesiz hastalar adına hekimlerimize –özellikle nöroloji uzmanlarına- seslenmek istiyorum: Kendilerinin bir an için empati yapmalarını bekliyorum. Çevrelerinde, hısım-akrabalarında veya komşularında böyle çaresiz hastaları bulunsaydı ne yaparlardı? Rahat ve huzur içinde yastığa başlarını koyup uyuyabilirler miydi!..

              

 

Bu yazı 461 defa okunmuştur .

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar